Mywalit

Een ervaring die niet op mijn blog mag ontbreken was mijn eerste (echte) contact met de Russische politie. Het kwam zo:
Nadat we met z'n allen, inclusief Oma en Peter die hier op bezoek waren, de prachtige wapenkamer van het Kremlin hadden bezocht, was het hoog tijd voor een late lunch. We verzeilden in Sbarro, een Italiaanse self-service niet te veraf. Toen we daar wilden vertrekken merkte ik dat mijn portefeuille uit mijn handtas verdwenen was!! Mijn hart stond stil! Mijn bankkaarten, mijn rijbewijs, pasjes allerhande, gelukkig weinig geld, en bovenal mijn nieuwe Mywalit! Pas 2 dagen eerder had ik van Tom een prachtige nieuwe portefeuille gekregen, en die was nu weg! De gerante was nog zo vriendelijk om de bewakingscamera's te willen nakijken, maar helaas kon ze er niets op zien. Er zat dus niks anders op dan huiswaarts te keren, in mineurstemming
Enkele telefoontjes later waren alle bankkaarten geblokkeerd, en was ik te weten gekomen dat de Belgische ambassade mij NIET kon helpen met mijn rijbewijs. Daarvoor moest ik in mijn gemeente in België terecht. En daar hadden ze een attest van diefstal van de politie nodig. Het was niet direct duidelijk welke politie mij dat papiertje ging bezorgen. Nog enkele telefoontjes later bleek dat toch de Moscowse politie te moeten zijn. Gelukkig, want anders mocht ik effe over en weer vliegen om persoonlijk aangifte te komen doen!
Op naar de lokale politie dus, met een papiertje in de hand met daarop 2 russische zinnen om uit te leggen wat ik kwam doen. Leve Google translate!
Uiteraard sprak niemand in het politiebureau iets anders dan Russisch. Na enige tijd wachten kwam een agent mijn verhaal noteren. Dat ging als volgt: ik tikte in Google translate in wat er gebeurd was en hij schreef dat over op een papiertje waarmee hij vervolgens verdween. Daarna kreeg ik een vragenlijst om in te vullen. Het document was opgesteld in Russisch en Duits. Ah ja, ze hadden mij in gebrekkig Engels gevraagd welke taal ik sprak en ik had "Dutch" gezegd. Eens dat ingevuld mocht ik mee met een andere agent naar zijn bureau voor enkele vragen. Intussen hadden ze een man die aangifte kwam doen van vandalisme aan zijn wagen en toevallig Engels kon op sleeptouw genomen om te tolken. Het kantoortje waar ik naartoe moest zag er heel erg Sovjet uit. Klein, superouderwets, foto van Poetin aan de muur. En als toemaatje stonden ineens een groepje mannen in uniform, geweer in de hand voor de deur en moesten we het kantoor even verlaten. Na een korte inspectie mochten we de draad weer opnemen. En het was nogal een lange draad. Ik heb maar liefst 3 keer mijn aangifte moeten herschrijven, want een lager "crime" gehalte zou de snelle(re) afhandeling van mijn dossier ten goede komen. Om tenslotte toch het ware verhaal te moeten noteren (4e keer!) want de eerste agent had in al zijn ijver mijn dossier reeds zo geregistreerd.  2,5 uur later stond ik terug buiten, met voldoende stempels en handtekeningen om de Belgische administratie te overtroeven.
En ja hoor, met wat geluk beschik ik over enkele dagen over een duplicaat van mijn rijbewijs :-)
Met heeeel veel dank aan Sarah voor het opknappen van alle vervelende administratieve klusjes in België, en Anne-Catherine voor de logistieke ondersteuning!
En wat Mywalit betreft: hier was Tom zo lief om voor een "duplicaat" te zorgen ♥ 
Eind goed al goed.

Bribing nationale sport van de Russen

Vandaag had ik een les over "medical and educational care in Russia" en het woord dat de rode draad vormde doorheen de les was "bribe" oftewel omkopen.

Ten tijde van het Sovjet regime was geld niet belangrijk. Iedereen had even veel - of beter gezegd even weinig (op een hele kleine politieke elite na). Alles was min of meer gratis, van gezondheidszorg over kinderopvang tot school.
Met de val van het communisme in de jaren 90 veranderde alles. Geld werd ineens superbelangrijk. Van de ene dag op de andere moest je voor alles betalen, en meestal meer dan je je kon permitteren. Een groot deel van de dienstverlening wordt nog steeds door de staat aangeboden aan redelijk lage prijzen. Dit brengt met zich mee dat ook de lonen van de betrokken dienstverleners laag liggen. Te laag om goed te kunnen leven. De vraag naar diensten is echter zeer groot. Dit is waar de deur naar corruptie opengaat.

Zo bijvoorbeeld verdient een arts in een staatsiekenhuis zo'n 30 à 50.000 roebel per maand officieel. Bijzonder weinig dus als je ziet hoe duur alles hier is. De service die je hiervoor krijgt is dan ook tot de basis herleid. Wil je sneller bediend worden, beter behandeld, of gewoon uit dank of bijgeloof, dan betaal je een 'bribe'.

Idem in het onderwijs. Wil je zeker zijn van een plaats aan een goede staatsuniversiteit dan ga ja als volgt tewerk: je betaalt een van de proffen als "tutor" voor je kind, en vervolgens een bribe en klaar is Kees.

Ook de politie hier is niet vies van af en toe een bribe. De politie houdt regelmatig auto's tegen met een drogreden. De eenvoudigste manier om ervan af te komen is een bribe geven.

En zo kan ik nog een tijdje doorgaan met voorbeelden, van de olympische Winterspelen in Sochi volgend jaar tot het restaurant waar je een tafel met een leuk uitzicht wil, bribing is everywhere!

Russian Customer Service

Intussen is sneeuw al niet meer weg te denken uit ons dagelijkse leven. Het vervoermiddel waarmee we dagelijks naar school gaan is dan ook steevast De Slee. En ik ben gebombardeerd tot trekhond. Mijn conditie gaat er met rasse schreden op vooruit ;-)

Het bloggen is wat achtergebleven. Niet dat er niets te vertellen viel, maar ja, het leven van een expat vrouw kan soms ook behoorlijk druk zijn!
Sinds een goeie maand hebben Tom en ik besloten om ons op te splitsen voor onze russische lessen, omdat ik veel meer tijd heb en die ook nuttig wil gebruiken. Zo volg ik sinds enkele weken 4u russisch per week. Je zou denken dat ik intussen al een aardig mondje kan praten, maar dat valt tegen. Lilia, mijn lerares geeft mijn zelfvertrouwen regelmatig een boost door te zeggen dat ik echt wel talent en taalgevoel heb. Maar als ik dan in de winkel aangesproken wordt kan ik met moeite in het russisch zeggen dat ik geen russisch ken...

Gelukkig is er nog google translate! Zo kocht ik onlangs een beschimmeld pak enchillada's, en wou graag eens uittesten hoe het zit met dienst naverkoop in Rusland. En ja, het werkte perfect. Nadat eerst een half leger verkoopsters zich over mijn briefje had gebogen, en met het nodige afgrijnzen het pak enchillada's had bekeken, kwam er een vriendelijke(!) verkoopster met een nieuw pakje aangewandeld. Een punt voor Russische Customer Service (RCS) :-)

Ook bij Obi waar we onze kerstboom kochten konden we niet klagen. Nadat Tom een hele tijd had aangeschoven in een rij en bleek in de foute rij te staan, werd hij zowaar voorgenomen om de afgebroken voet (jaja, 't is een plastieken kerstboom) om te ruilen voor een nieuw exemplaar. Twee punten al voor RCS :-))

Tot we op een mooie vrijdagavond besloten om Tanuki Take Away te bestellen. Dominique en David zouden met de kids bij ons komen meegenieten van dit japanse eetfestijn. Bestellen kon via een gebruiksvriendelijk website. Mijn kennis van het russisch (+ een beetje google translate) waren voldoende om de bestelling te plaatsen. Na 20 min werd ik in behoorlijk engels opgebeld om de bestelling en levering - wel pas na 1,5 uur zeiden ze, maar ok, met een lange aperitief kunnen we wel leven - te bevestigen. Na 2 uur begonnen we toch wel wat honger te krijgen. Als we probeerden contact op te nemen om te vragen waar onze bestelling bleef, was er ineens niemand die nog engels kon aan de andere kant van de lijn. Ik besloot in verdere afwachting toch al een diepvriespizza op te warmen voor de kids. En enige tijd later ook nog enkele exemplaren voor ons...
Onze bezoekers vertrokken huiswaarts. En toen, ruim 3 uur na bestelling, stond de Tanuki boy voor onze deur! Ik wou alleen nog de bestelling aannemen mits een commerciële korting. De Tanuki boy zei droogjes dat ze dat niet kenden in Russia, waarna hij zich omdraaide en met onze bestelling weer vertrok. Ik werd later op de avond nog opgebeld met de vraag waarom ik mijn bestelling geweigerd had, waarop ik bijna ontplofte! Het meisje aan de telefoon bevestigde dat een commerciële korting in Russia niet bestaat. Ze stelde wel nog "een gratis dessertje bij volgende bestelling" voor. Waarop ik even droogjes heb gerepliceerd dat er wat mij betreft geen volgende bestelling meer zou zijn.
- 10 punten voor RCS :-(((  My worst customer service experience ever!

Typisch Russisch

Vandaag dan toch eindelijk mijn eerste cultuurshock tegengekomen... Dominique en ik hadden met 4 andere vlaamse vrouwen in Moscow afgesproken om te gaan lunchen. Aangezien wij op tijd terug moesten zijn om de kids van school op te halen, en omdat je in Moscow maar nooit weet met het verkeer, besloten we wijselijk om met de metro te gaan. Eens uit de metro wisten we niet goed welke kant we uit moesten, dus besloten we dit te vragen aan een oude russische dame die ons tegemoet wandelde. Aangezien mijn russisch nog quasi onbestaande is, beperkte ik de vraag tot het noemen van de straat waar we moesten zijn, waarop die vrouw kortweg "niejet" antwoordt, de naam van de straat noemt waarin we lopen en botweg verderwandelt. Ongelooflijk toch!? Ik dacht nog even dat ik gewoon de verkeerde had aangesproken, maar Dominique en de andere vlamingen die al enige tijd in Moscow vertoeven, verzekerden mij dat dit echt wel normaal is hier. Ik had een vraag gesteld, en dat mens had daar toch gewoon op geantwoord !! Wat wil een mens nog meer ??
Zonder de hulp van de lokale bevolking, met nog enkele dwalingen, zijn we dan toch op de plaats van afspraak - een italiaans restaurant - geraakt, alwaar we lekker geluncht en leuk kennisgemaakt hebben :-)

Verder wil ik jullie een glimp van wat russen mooi vinden qua interieur niet onthouden. De meest chique appartementen worden hier in deze kitschy stijl ingericht, en worden vervolgens aangeprezen als "renovated in classic european style". Als ik dit zie ben ik héél blij met ons Ikea-interieur!







Ook deze morgen mijn ogen eens goed opengetrokken toen ik op weg naar de Oké supermarkt dit bonte gezelschap de baan zag oversteken. Eens iets anders in deze metropool...





En om af te sluiten nog een impressie van hoe Moskovieten parkeren. Op een zebrapad, een voetpad, of nog beter: gewoon op de baan, het kan allemaal hier in Moscow. Dus waarom ook niet gewoon op het rijvak van de parking van het winkelcentrum? (terwijl er by the way massa's reguliere plaatsen beschikbaar zijn)